Yüklədi, oynadı, güldü – bir axşamın macərası

[christophermorrm]

Həmin gün işdən çıxanda elə bil üstümə bir ton yük qoymuşdular. Menecer səhər dedi: "Ay qaqaş, bu ay planı az gətirmisən". Günortadan sonra da bir müştəri zəng eləyib söyüş söydü. Axşam evə gəldim – heç nə yeməmişdim, soyuducuda bir tikə pendil, bir də köhnə çörək. Yeməli deyildi, amma yedim. Oturdum divanda, yorğunu üstümə çəkdim, telefonu götürüb instagrama girmək istədim. Bəs internet niyə yavaşdı?

Yoxlamağa başladım. Router işləyir, amma sürə yoxdu. Sonra gördüm ki, evdə kimlər isə film yükləyir – qonşuların şifrəsini bilirəm, oynatmışam. Axşam vaxtı hamı interneti yeyir. "Yaxşı" dedim, "görüm nə edim". Canım çox darıxırdı. Elə bir hal var ki, nə yatmaq olur, nə durmaq, nə filmə baxmaq, nə musiqi. O qarışıq hiss.

Yadıma düşdü ki, bir gün əvvəl bir dostum demişdi: "Ay sən mostbet yukle , görərsən, əyləncəlidi". Mən o vaxt gülmüşdüm, demişdim "qumar oynamaq mənim işim deyil". Həmişə elə düşünmüşdüm: qumar pisdir, qumarbazların gözü aydın görmür. Amma o axşam... nə qumar, nə pul, nə uduş – sadəcə hiss elədim ki, beynimi boşaltmağa ehtiyacım var. Bir şey olsun ki, diqqətimi yayındırsın.

Telefonun tətbiq mağazasına girdim, axtardım. Adını yazdım: mostbet yukle. Proqram tapıldı. Qiymətlər normal idi, çox da pis şərhlər yoxdu. Dedim cəhd eləyim. Yükləmə üç dəqiqə çəkdi. Quruluş da tez bitdi. Açdım, içəri girdim. İlk baxışdan xoşuma gəldi ki, çox şübhəli reklam yoxdu, heç kim məni "tıkla bura" deyə aldatmırdı. Sadəcə bir neçə oyun, rənglər, düymələr.

Qeydiyyatdan keçdim – nömrəm, adım, parol. Hər şey bir dəqiqəlik iş. Sonra baxdım ki, bonuslar var. "Yeni istifadəçiyə pulsuz dövrələr" yazırdı. Dedim, "əla, pul qoymadan da sınaya bilərəm". O pulsuz fırlanmalarla başladım. Oynayıram, heç bir şey udmamışam, amma maraqlıdır. Səslər, işıqlar, hər fırlanmada bir az həyəcan. Sanki uşaq vaxtı "maşın oyunu" oynayırdım, yadıma düşdü.

On pulsuz fırlanmanın sonunda balansımda 12 manat yazılmışdı. İnanmadım. Necə ola bilər ki, pul qoymadan qazanasınız? Düşündüm ki, bəlkə də səhv ekrandır. Yenidən yoxladım – hə, 12 manat. "Yaxşı" dedim, "bəs elə bu qədər qoyub çıxım, yoxsa oynayım?". Fikirləşdim, tələsmə. Bu pulsuz puldu, əslində. İtirsəm, zərər deyil.

Oynamağa davam etdim. İndi ki, var balansda, qorxum yoxdu. Düyməni basdım – bir az uduzdum. Basdım – bir az qazandım. Getdi-gəldi. Amma bir anda üç dənə "wild" simvolu düşdü. Ekran titrədi, musiqi dəyişdi, bir pərdə açıldı. Bonus oyunu: mağaza içində əşyalar seçirsən, hər birinin altında gizli mükafat. Ağlım başımdan çıxdı. Seçirəm birincini – 8 manat. Seçirəm ikincini – 15 manat. Üçüncü – 30 manat. Dördüncü – "davam elə" yazısı.

Bu oyunda cəmi 140 manat yığdım. Artıq gülməkdən üzüm ağrıyırdı. Evdə tək oturub telefonun ekranına gülürəm. Qonşular eşidəcək, nə deyəcəklər? Düşünmədim. Qazancımı gördüm: 152 manat (pulsuz fırlanmaların 12-si də ordan gəlmişdi). Dərhal 100 manatını çıxartmaq üçün əmr verdim. Bir neçə dəqiqəyə təsdiq gəldi. Qalan 52-ni oynadım, bir az daha artırdım, sonra azaltdım. Dayanmağın vaxtı gəlmişdi. Çıxdım.

O gecə yatanda ürəyimdə bir istilik vardı. Nə puldu, nə uduş – sadəcə hiss elədim ki, həyat mənə bir xırda şans verdi. Və mən o şansı əlimdən qaçırmadım. Səhər oyananda kartıma baxdım – pul gəlib. Həmin gün işə getdim, sifətimdə təbəssüm. Menecer dedi: "Ay sənə nə olub, sevgilin barışıb?". Dedim: "Yox, sadəcə gecə mostbet yukle etdim, oynadım, qazandım, yatdım". İnanmadı. Gülüşdük.

O pulun 40 manatına çəkmə aldım. Qalanını yeməyə xərclədim. Həftə sonu dostlarla görüşəndə danışdım. Biri dedi: "Sən dəli oldun, qumar oynayırsan?". Dedim: "Dəli deyil, sayıq". Çünki bilirəm limitimi. Heç vaxt 20 manatdan çox atmıram. Udursam – çıxarıram, yoxsa – üzülmürəm. Əsas mənada uduş pul deyil, uduş hissdir. Hiss ki, axşam evdə tək oturub telefonu yükləyirsən, bir az fırladırsan, qazanırsan, gülürsən, yatırsan. Və sabah heç kəs səndən borc istəmir, heç kim demir "qaytar qazandığını".

İndi hərdən, darıxanda, açıram mostbet yukle proqramını. Oynayıram, əylənirəm. Bəzən qazanıram, bəzən yox. Amma heç vaxt o hiss olmur ki, "daha, daha, daha". Çünki başa düşdüm: bu oyun sadəcə əyləncədir. Teatra bilet almırsan ki, geri qaytarasan. Kino pisdirsə, küçədə ağlamırsan. Qumar da eyni. Əgər onu həyatının mərkəzinə qoymasan, zərər verməz. Bir axşam, bir yükləmə, bir stəkan çay – qazandım, güldüm, getdi. Siz də sınayın istəsəniz. Amma qaydanı unutmayın: şansın qapısını açanda, evə buraxma. Yalnız dəvət elə – bir çaya. Mən elə elədim. Və peşman deyiləm.