Otuz yaşım var, Bakıda kiçik bir marketdə işləyirəm. Günlərim bir-birinin eyni kimi keçirdi: səhər açılış, axşam bağlanış, evə gəl, yat. Həftə sonları isə telefon, çay və heç nə. Bir müddət belə yaşadım ki, həyatın məndən nə istədiyini anlamağa başladım. Elə bil rənglər solğunlaşmışdı. Dostlarım hardasa əylənirdi, mən isə divana yapışıb qalırdım. Sıxıntı bəzən insanı elə yerə aparır ki, özün də bilmirsən necə. Mənim halım da elə oldu.
Bir axşam işdən sonra telefonda gəzərkən qarşıma bir reklam çıxdı. Adı çox eşitdiyim bir platforma idi. Əvvəllər belə şeylərə şübhəylə yanaşırdım, çünki nənəm həmişə deyərdi ki, ""pulsuz pendir yalnız siçan tələsində olur"". Amma bu dəfə içimdə bir səs dilləndi: bəlkə bir dəfə yoxlamağa dəyər? Elə o gün mostbet zerkalo axtarışı ilə tanış oldum. Bir forumda kimsə yazmışdı ki, əgər sayt açılmırsa, güzgü versiyası işi asanlaşdırır. Mən də sınadım. Açıldı. Qeydiyyat sadə idi, heç nəyi mürəkkəbləşdirmirdilər.
İlk dəfə kiçik bir məbləğ qoydum. On manat. Düzü, itirməkdən qorxurdum, çünki o pul mənim bir günlük nahar pulum idi. Amma oyuna başlayanda hiss elədim ki, sanki beynimdə bir pəncərə açıldı. Slotlar rəngli, səsli, dinamik idi. Bir neçə dəqiqə ərzində dünyadan ayrıldım. Nə iş, nə problem, nə də sıxıntı qaldı. Elə bil ki, beynim bir nəfəs aldı. Nəticə? İlk cəhddə heç nə udmadım. Amma əsəbləşmədim. Maraqlıdır, niyə əsəbləşmədim? Çünki mən oyuna pul qazanmaq üçün deyil, başımı boşaltmaq üçün girmişdim. Bu fərqi anlamaq vacib idi.
Bir neçə gün sonra yenidən girmək istədim. Bu dəfə mostbet zerkalo (https://xstreamiptv.org) vasitəsilə daxil oldum, çünki əsas səhifə bəzən açılmırdı. Elə həmin gün bonus hissəsinə baxdım. Məlum oldu ki, yeni oyunçular üçün pulsuz fırlatmalar var. Onları istifadə etdim. Nə böyük məbləğ qazandım, nə də kiçik. Sadəcə bir neçə manat. Amma hiss etdiyim sevinc balaca uşaq kimi idi. Niyə? Çünki gözləmədiyim yerdən gələn bir şey idi. Həyatda çox şey gözləyirsən, planlaşdırırsan, amma nəticə olmur. Burada isə təsadüf sənə bir balaca qapı açır. Və o qapıdan içəri baxanda görürsən ki, içəridə də insanlar var, onlar da sənin kimi sadəcə nəfəs almaq istəyir.
Yay ayları idi. İyulun ortası, hava isti, küçələr tozlu. İşdən çıxanda heç evə getmək istəmirdim. Bir gün dostum Rəşad zəng etdi. Dedi ki, ""Sən niyə belə sıxılırsan? Gəl bir yerdə oturaq."" Oturduq, danışdıq. Mən ona oyun barədə danışdım. O əvvəlcə güldü. Dedi ki, ""Sən də o qumarbazlardan oldun?"" Mən də ona dedim ki, yox, mən sadəcə əylənirəm. Amma sonra fərqinə vardım ki, əylənmək üçün də pul lazımdır. Və o pulu itirmək riski var. Bu riski qəbul etmək üçün insan özünü yaxşı tanımalıdır.
Sentyabr gəldi. İşdə vəziyyət dəyişdi, məni başqa şöbəyə keçirdilər. Maaş bir az artdı, amma məsuliyyət də çoxaldı. Stressi idarə etmək üçün yenə oyuna qayıtdım. Bu dəfə daha şüurlu yanaşdım. Özümə bir qayda qoydum: ayda yalnız müəyyən qədər pul, nə artıq, nə əskik. Və hər dəfə oynayanda mostbet zerkalo vasitəsilə daxil olurdum, çünki orada həm sürətli, həm də təhlükəsiz idi. Bir axşam ""Book of Ra"" oynayırdım. Səhər saat iki idi, ev sakit, yalnız telefonun işığı üzümə düşürdü. Birdən ekranda üç kitab düzüldü. Ürəyim sıçradı. Qazandığım məbləğ böyük deyildi, amma hiss elədim ki, sanki kimsə mənə ""yaxşısan"" deyir. Bu kiçik təltif idi. Ertəsi gün özümə yeni bir ayaqqabı aldım. O ayaqqabıları geyinəndə hər addımda o gecəni xatırlayırdım.
Amma bu hekayənin ən gözəl tərəfi pul deyil. Ən gözəl tərəfi odur ki, mən özümü tanıdım. Əvvəllər düşünürdüm ki, udmaq üçün xüsusi bir istedad lazımdır. Yox, əslində təsadüf və səbir lazımdır. Və daha vacibi: itirməyi öyrənmək. Mən bir dəfə 50 manat itirdim. Elə həmin gün özümə söz verdim ki, bir daha o qədər qoymayacağam. Və sözümü tutdum. Bu mənə özünə nəzarət hissi verdi. İnsan özünə nəzarət edəndə həyatda da daha güclü olur.
Noyabrda bir dostum məndən soruşdu ki, ""Sən necə qazanırsan?"" Mən ona dedim ki, qazanmaq üçün deyil, əylənmək üçün oynayıram. O da sınadı. İndi ikimiz də hərdən bir yığışıb oynayırıq, amma heç vaxt bir-birimizə ""sən çox qoy"" demirik. Çünki bilirik ki, bu bir oyun, həyat deyil. Həyat daha dəyərlidir. Amma oyun da həyatın bir hissəsidir, əgər onu düzgün yerdə saxlayırsansa.
Dekabr gəldi, ilin sonu. İşdə yekunlar, evdə təlaş. Bir axşam oturdum, telefonu götürdüm, yenə mostbet zerkalo açdım. Bu dəfə heç nə qazanmaq istəmirdim. Sadəcə bir neçə dəqiqə oynayıb yatmaq istəyirdim. Amma həmin gecə kiçik bir bonus qazandım. O qədər kiçik idi ki, heç nə almaq olmazdı. Amma mən sevindim. Niyə? Çünki bu, mənə xatırlatdı ki, həyatda bəzən ən kiçik şeylər ən böyük sevinci gətirir. Bir fincan çay, bir dost söhbəti, bir təsadüfi qazanc.
Yanvar ayında işdə yeni bir layihə başladı. Məni komanda rəhbəri təyin etdilər. Bu mənim üçün böyük bir addım idi. Əvvəllər özümə inamım yox idi. Amma oyun mənə öyrətdi ki, gözləməyi bacarmalısan. Nəticə dərhal gəlməyə bilər. Amma səbirli olsan, bir gün qapı açılır. Elə bil ki, slot maşınında simvollar düzülür. Sən sadəcə düzgün anda dayanmağı bilməlisən.
Fevralda bir gün Rəşad mənə dedi: ""Sən bilirsən, mən sənin sayəndə bu oyunu sevməyə başladım."" Mən güldüm. Dedi ki, ""Yox, ciddi deyirəm. Mən əvvəl düşünürdüm ki, bu bir xəstəlikdir. Amma sən mənə göstərdin ki, bu bir hobbi ola bilər."" Bu sözlər məni çox sevindirdi. Çünki mən heç vaxt başqasına ""oyna"" deməmişəm. Sadəcə öz təcrübəmi danışmışam. Və o da özü qərar verib.
Mart gəldi, yaz başladı. Hava isindi, ağaclar çiçəkləndi. Mən işdən sonra parkda gəzməyə başladım. Telefonu cibimdə saxlayırdım, amma açmırdım. Çünki başa düşdüm ki, oyun bir alətdir, məqsəd deyil. Əgər sən aləti məqsədə çevirsən, o zaman itirirsən. Amma aləti düzgün istifadə etsən, həyat daha maraqlı olur. Elə bil ki, ədviyyat. Yeməyə bir az əlavə edirsən, dadı dəyişir. Amma çox qoysan, yemək yeyilməz olur.
Apreldə bir axşam yenə oyuna girdim. Bu dəfə ""Sweet Bonanza"" oynadım. Şəkərlər partlayırdı, səslər gəlirdi. Bir anda ekranda böyük bir kombinasiya düzüldü. Qazandığım məbləğ 300 manat idi. Bu mənim üçün az deyildi. Elə həmin gün qərar verdim ki, bu pulu yığım hesabına qoyum. Çünki bilirəm ki, sabah yenə itirə bilərəm. Və itirmək də normaldır. Əsas odur ki, itirəndə də gülə biləsən.
May ayında dostumun toyu oldu. Toyda hamı əylənirdi, mən də. Birdən yanımdakı oğlan soruşdu: ""Sən harda işləyirsən?"" Dedim marketdə. Dedi: ""Yox, yox, mən sənin oyun barədə danışdığını eşitmişəm."" Güldüm. Dedi ki, ""Mən də sınamaq istəyirəm, amma qorxuram."" Mən ona dedim ki, qorxma, sadəcə özünə bir limit qoy. Və unutma ki, bu bir oyundur. O da razılaşdı.
İyun gəldi, yay başladı. İşdə məzuniyyət vaxtı yaxınlaşırdı. Mən də özümə bir həftə istirahət götürdüm. Bu dəfə heç yerə getmədim, evdə qaldım. Kitab oxudum, film baxdım, hərdən də oyun oynadım. Bir gün ""Gates of Olympus"" oynayırdım. Ekranda Zevs peyda oldu, şimşəklər çaxdı. Qazandım. Yenə böyük deyildi, amma kifayət idi. O pulu götürüb anama bir hədiyyə aldım. Anam soruşdu: ""Hardan gəldi bu pul?"" Dedim: ""Şanslı günümdə qazandım."" O da güldü. Dedi: ""Sən həmişə şanslısan, sadəcə bilmirsən.""
İyulda bir gün oturdum, düşündüm. Bu oyun mənə nə verdi? Pul? Yox. Pul gəldi-getdi. Amma mənə səbir, özünə nəzarət, təsadüfə hörmət öyrətdi. Əvvəllər hər şeyi planlaşdırmaq istəyirdim. İndi bilirəm ki, bəzən planlar pozulur və bu yaxşıdır. Çünki gözləmədiyin bir şey gələndə daha çox sevinirsən. Elə bil ki, həyat sənə bir jest edir.
Avqustda Rəşad mənə dedi: ""Sən bilirsən, mən dünən 100 manat uddum."" Mən sevindim. Dedi ki, ""Amma sabah itirsəm, pis olmaram."" Bu sözlər məni çox sevindirdi. Çünki o da öyrənmişdi. O da başa düşmüşdü ki, bu bir oyundur. Və oyunun gözəlliyi ondadır ki, sən nəticəni əvvəlcədən bilmirsən. Elə bil ki, həyatda hər gün yeni bir səhifə açırsan.
Sentyabr gəldi, yenə payız. İşdə yeni mövsüm, yeni planlar. Mən artıq əvvəlki kimi deyildim. Daha rahat, daha gülərüz. Dostlarım deyirdi ki, ""Sən dəyişmisən."" Bəli, dəyişmişdim. Çünki öyrənmişdim ki, həyatda hər şey nəzarətində deyil. Bəzən təsadüf səni hardasa tapır. Və o təsadüfə açıq olmaq lazımdır.
Oktyabrda bir gün yenə oyuna girdim. Bu dəfə ""Sugar Rush"" oynadım. Şirniyyatlar yağdı, ekran rəngarəng idi. Bir anda böyük bir partlayış oldu. Qazandım. 500 manat. Bu mənim üçün böyük idi. Amma sevincim puldan deyildi. Sevincim ondan idi ki, mən bu oyunu idarə edə bilirəm. İstədiyim vaxt dayana bilirəm. İstədiyim vaxt davam edə bilir